Gisteren luisterde ik naar Radio 1. Goed station is dat toch. Al weet ik nooit welke omroepvereniging verantwoordelijk is voor welk programma. Maar dat maakt niet uit: Radio 1 is – bijna altijd – het kwaliteitskeurmerk.

Ergens in de middag was er een programma waarin met een filmjournalist over het Filmfestival in Rotterdam werd gesproken. En over de regisseur Alan Smithee.

Smithee is de naam die op de aftiteling van een film komt te staan als de echte regisseur dat niet meer wil. Een pseudoniem dus, om je van slecht werk te distantiëren.

In Nederland was zo iets nog niet voorgekomen, zei de journalist, maar in Amerika gebeurde het wel vaker.

En inderdaad: als je de naam Alan Smithee intikt op imdb.com, krijg je een boel treffers. Met niet de minste namen: Sidney Lumet, Sam Raimi, Dennis Hopper, Arthur Hiller.

‘Wat nou,’ zei de journalist, ‘als er wel zo’n film in Nederland zou uitkomen? Waar de regisseur zich van wil distantiëren?’

‘Dan is Allen Smithee geen optie,’ zei de journalist. ‘Te Amerikaans. Voor een Nederlandse regisseur zou ik denken aan een naam als Jan de Jong. Zo’n non-descripte naam, daar zie je geen gezicht bij.’

Daar was ik het mee eens.

Hoewel ik Jack de Vries ook een goede had gevonden.

Maar dat terzijde.

En toen stond er vanochtend, in de Volkskrant, ineens een interview met de mediadirecteur van de NOS. Hij wilde graag uiteggen waarom NOVA na de zomer vervangen wordt door Nieuwsuur. ‘We willen de witte vlekken gaan invullen.’

De NOS-man vertelde dat de omroepen dit gaan doen door in de toekomst meer te gaan samenwerken, in plaats van zich te onderscheiden.

Precies het tegenovergestelde geluid van wat je in veel kritieken hoort.

‘Nieuwsuur wordt één studio,’ zei hij, ‘met één vormgeving en vooral: met een nieuwe vorm van journalistiek. Niet met de populairste gast, maar met de meest relevante.’

Dat lijkt mij geen nieuwe vorm van journalistiek, maar in deze tijden wel weer vernieuwend: niet BNers op elk kanaal, maar iemand met verstand van de te bespreken zaken.

De naam van deze directeur?

Inderdaad.

Jan de Jong.

Meteen foto, ook. Bij het artikel. Een beetje Amerikaans gezicht, halflang blond haar, en een dikke das. Heeft wel wat weg van Edwards, die voormalige presidentskandidaat.

Qua uiterlijk, dan.

Jammer genoeg zag De Jong nog geen blinde vlek als het ging om de twintiger. Maar dat komt misschien nog wel. Hopelijk wordt onze mening bij Nieuwsuur ook eens als relevant beschouwd.

Want waarom komt er op televisie niet eens iemand aan het woord om namens ons over de afschaffing van de basisbeurs te spreken? Of over de eReader? Het klimaat?

Waarom telkens weer zo’n oude gast? Die het zelfde liedje afdraait? Zeiken, zeiken, zeiken.

Bij ledenomroepprogramma’s valt dit nog wel te begrijpen. Maar bij NOS-producties is het eigenlijk uit den boze, zoals je dan hoort te zeggen.

Ik hoop dat Jan de Jong dat ook vindt. En dat zijn naam straks niet wordt gezien als de naam van de eerste Nederlandse regisseur die zich van een hem afgenomen programma wil distantiëren.

Uit de ouwe doos: http://www.nrc.nl/media/article2033885.ece/Nieuwsuur_mag_niet_van_omroep/