Gisteren weer veel Circus Wilders. Zo ook bij Pauw en Witteman. Peter R. De Vries zat daar aan tafel, om zijn visie op de zaak te mogen geven. Raadsman Moskowicz hadden ze gelukkig thuis gelaten, of wellicht wilden ze hem – even – niet hebben: hij zat eergisteren immers nog bij de concullega’s van DWDD aan tafel.

Mooie das had hij daar toch weer aan.

De Vries zat bij P&W niet alleen aan tafel als commentator op de zaak Wilders – waarvan de vrijheid van meningsuiting de inzet is – maar ook als iemand die in deze vrijheid wordt bedreigd. Door een (klein) deel van de aanhang van Wilders.

Want wat was er gebeurd?

De Vries houdt op zijn website een dagboek bij. Vorige week was ik daar voor het eerst, om zijn post over ‘Bekend Nederland is bang voor Wilders-aanhangers’ te lezen. De link was mij doorgestuurd door een bekende van mij – ook een Nederlander, overigens. De Vries betoogde in dat stuk dat hij ten tijde van de Haïti-inzamelactie van diverse Bekende Nederlanders te horen had gekregen dat zijn opmerkingen over Wilders eerder die week aan de tafel van Pauw en Witteman – ‘Wilders is een gevaarlijk man, een demagoog met de potentie van een volksmenner’ – bij hen wel goed waren gevallen (de opmerkingen stonden eerder ook op De Vries z’n site). Eén van hen was zelfs dolblij dat er door iemand die ‘blank en bekend’ was eindelijk eens ‘klip en klaar’ werd gezegd wat Wilders is. ‘Een gevaarlijke man’, en een ‘volksmenner in de dop’, dus.

Maar de bijval van een deel van Bekend Nederland was niet de enige bijval die De Vries had gekregen. Zoals hij gisteren bij Pauw en Witteman herhaalde, ‘werd hij na zijn uitspraken bedolven onder dreigende mails, hatemails waarin je de meest verschrikkelijke ziektes worden toegewenst en je familieleden erbij.’

En daar is geen woord van gelogen of overdreven. Kijk zelf maar.

We zijn nu dus in de vreemde situatie beland dat een (klein) deel van achterban van een politicus die meent voor het vrije woord te vechten, zelf geen waarde toekent aan dit recht.

En in een situatie waarin het er sterk op lijkt dat een groot deel van deze aanhang nu juist op deze politicus wil gaan stemmen omdat hij voor het vrije woord strijdt. Waarschijnlijk is dit grote deel van de aanhang dus tegen de acties van het kleine deel.

Net zoals Geert Wilders zelf ook voor de vrijheid van meningsuiting is, en binnen die vrijheid waarschijnlijk tegen de mening van De Vries.

Ik kan me ook goed voorstellen dat Wilders tegen de bedreigingen aan het adres van Peter R. de Vries is, hoewel ik me besef dat een klein deel van hem het ook wel had verwacht, en het misschien zelfs een beetje terecht vindt: Wilders wordt zelf immers al jarenlang bedreigd, en nog wel een wat heviger dan De Vries.

Blijft staan: dit denk ik. Maar hoe zou Wilders nu echt denken over de vrijheid van meningsuiting van De Vries? Wat heeft hij over de vrijheid van meningsuiting van de ander te zeggen?

‘Het is een bevoordeelde rechtbank, die geen kennis van zaken heeft – ik zeg het gewoon recht zo als ik het denk, voor deze camera – en die mijn geen eerlijk proces gunt.’

Dat waren de woorden van Wilders, gisteren, voor de camera’s van zo’n beetje alle media die maar een flintertje bandbreedte tot hun beschikking hebben.

Hij ziet dus niet de rechtbank, maar zichzelf als het juiste instituut om te bepalen wat er wel en niet gezegd mag worden, wat ‘eerlijk’ is en wat niet.

Hij schijnt het nooit zo gezegd te hebben, maar aan de Fransman Voltaire wordt vaak de volgende uitspraak toegeschreven: ‘Ik ben het niet eens met wat je zegt, maar ik zal tot mijn laatste snik je recht het te zeggen verdedigen.’

Wilders liet het gisteren na om iets dergelijks te zeggen over zijn tegenstanders – bijvoorbeeld De Vries – die voor de camera’s willen zeggen wat zij vinden en denken.

Hij had het enkel en alleen weer over zichzelf, en zijn rechten, zoals hij het altijd over zichzelf en ‘onze’ rechten spreekt, en nooit over onze plichten naar de ander toe, of de rechten van een ander.

Toen gingen de camera’s naar beneden en trok Wilders zich terug, om zich voor te bereiden op het volgende mediamoment. Zijn moment.

De hele affaire van De Vries en Wilders begon in feite met een stukje op De Vries’ website, getiteld ‘Bij politicus Geert W. kun je niet onderduiken… voor hem moet je onderduiken!’

Je zou je kunnen afvragen: kun je bij Geert Wilders onderdak vinden als je een afwijkende mening hebt? Neemt hij het dan voor je op of niet?

Vooralsnog lijkt het er op dat Geert niet open doet, als er op zijn deur wordt geklopt.

Door naar de volgende herberg dus maar.

Of, waarschijnlijker: het volgende mediamoment van Wilders.

http://www.peterrdevries.nl/peter-r.-de-vries/peters-dagboek/de-aanhangers-van-geert-w.-zijn-boos…