Gisteren weer een waanzinnige aflevering van Tegenlicht. DWDD had Mulder, muziek en militairen. Bij Pauw en Witteman was er ook muziek. Daar zat onder andere Erik van Tijn aan tafel. Die had wat te zeggen over het de Songfestivalinzending van Nederland. Dit jaar koos de Tros er voor om Pierre Kartner een lied te laten schrijven. Kartner is beter bekend als Vader Abraham, of de auteur van ‘Het kleine café aan de haven’. Zijn lied, ‘Ik ben verliefd, Shalalie’, werd in een rechtstreekse finale-uitzending door vijf kandidaten vertolkt, in hun eigen uitvoering. De uiteindelijke winnares was Seline, een zangeres van achttien die werd gecoacht door Marianne Weber. Over deze hele procedure was nog wel wat om te doen geweest.

‘Dit liedje komt eigenlijk uit een andere tijd,’ zei Van Tijn. Hij was even stil, haalde zijn mond op. ‘En daar is misschien alles wel mee gezegd.’ Toen trok hij z’n schouders op.

Er waren wel wat artiesten geweest die het lied en dus het Songfestival naar het hier en nu wilden halen, maar dat was hen niet gelukt. Ze hadden in ieder geval niet gewonnen. Seline had het lied – ondanks haar jeugdige leeftijd – lekker in de jaren veertig gelaten, qua stijl en qua kledingkeuze. Het kon ook Marianne Weber zijn, die daar stond te zingen.

Jeroen Pauw betitelde het Nederlands Songfestival daarom als ‘muzikale paralympics’. Wat wij aan talent hebben, zei hij, laat zich niet met Songfestival in. Dus krijg je levensliedvertolkers als Marianne Weber die met de prijs aan de haal gaan.

Maar van Tijn benadrukte nogmaals zijn argument van de generatiekloof. Het ging hem niet om kwaliteit, het ging hem om leeftijd. ‘Wie vindt, in Nederland, het Songfestival nog te gek?’

Te gek voor woorden, wellicht.

Of te gek om los te lopen.

Maar inderdaad: ik ken niemand, maar dan ook niemand, van mijn leeftijd die zich nog met het Songfestival bezig houdt.

De mensen die dat nog wel doen, deden dat twintig jaar geleden ook al.

Om die mensen, de mensen die naar het Songfestival kijken, hun bekende bordje voor te schotelen, kom je als omroep dus al gauw bij Pierre Kartner uit. Die is in de afgelopen vijftig jaar ten slotte geen spat veranderd.

Pierre staat in traditie. Niet in die van Bram Vermeulen, Maarten van Roozendaal en Paul de Munnik. Maar in die van Willemien, Joke en Ben en de Kermisklanten. En zijn liedjes bedienen het Tros-publiek zoals ze dat altijd al gedaan hebben. En het is ook het Tros-publiek dat straks naar het Songfestival gaat kijken.

Dus wat dat betreft was het niet zo’n slechte keuze van de Tros. Prime time Paralympicsvergelijkingen van Jeroen Pauw of niet.

Nu is de vraag: hoe lang gaat dit goed? Hoe lang kan de Tros op deze manier zijn publiek blijven bedienen? En dus Vader Abraham een lied laten schrijven?

Pierre is bijna vijfenzeventig. Het gaat eind dit jaar met pensioen.

Wanneer moet je als omroep een verjongingskuur aangaan, en – bijvoorbeeld – Nick en Simon de opdracht geven?

(Dit even helemaal los van de discussie of je Nick en Simon goed vindt, de Songfestivalmuziek in het algemeen, en wel of niet meent dat Nederland met zijn inzending geen schijn van kans heeft.)

Ik zou deze vraag graag nog wat breder trekken, met het gevaar appels en peren te gaan vergelijken. Dus: hoe lang moeten de televisieomroepen, kranten en tijdschriften in Nederland – denk bijvoorbeeld aan de VPRO, de Volkskrant en de Vrij Nederland – zich richten op hun vaste, vergrijzende bestand?

En wanneer gaan ze – financieel gezien minder krachtige – jongeren proberen aan te spreken? Of willen ze dat helemaal niet? En doet iemand daar over vijfentwintig jaar gewoon als laatste het lampje op de redactie uit?

Met andere woorden: wanneer gaat de klok om naar de zomertijd?

Wanneer zit er eens een twintiger (een militair, bijvoorbeeld, die daadwerkelijk in Afghanistan is geweest) bij DWDD aan tafel, mag een jong iemand wat over het Songfestival zeggen en wanneer krijgt onze generatie eens wat tijd een tegenlicht te laten schijnen?

Want met reportages over het D66-lidmaatschap van Joris Voorhoeve (Joris wie?), interviews met Cees Fasseur (u weet wel, die grijze historicus, die ene) en het afschaffen van ‘Dit was het nieuws’ (hoewel, Jan Jaap is ook geen twintig meer) wordt de aanwas van nieuwe leden wel erg lastig.

http://www.youtube.com/watch?v=ULBFNlkw8bc