Gisteren was ik getuige van grootsheid.

En dat wil ik vandaag graag even belijden.

Na Mercury Rev/Nick Cave & The Bad Seeds, The Waterboys (met z’n drieën, in de Meervaart, jaren terug) en bijna elk Spinvisconcert waar ik was, nu eindelijk een meisje hoog in mijn concertenlijstje.

En misschien wel helemaal bovenaan.

Haar naam? Florence.

Haar band? The machine.

De muziek: haar debuutalbum, Lungs.

En werkelijk elk lied werd geniaal gebracht.

De stem, zuiver op de borst en in de kop. Het geluid, perfect afgesteld. De harpist (jawel) zeer rock ‘n’ roll, de drummer briljant, en de gitarist met een strakke enkelbroek. Een meisje achter de toetsen.

Wat wil een mens nog meer?

Een fan, inderdaad, om Florences haren te laten wapperen in de wind.

Welnu, die fan, die was er ook.

En er waren nog eens 1500 andersoortige fans, die elk lied meezongen en op verzoek van Florence van zaaldeur tot podium en van muur tot muur meesprongen op de muziek.

Florence is rock ‘n’ roll. Waar Liam Gallagher een tamboerijn heeft, heeft Florence een floor tom met drumstok. Waar Slash lange krullen heeft, heeft Florence vuurrode lokken. En waar Anouk liedjesschrijver inhuurt, doet Florence haar dagboek open.

En, belangrijkste van allemaal: waar Courtney geen passie heeft, brandt Florence een gat in het podium.

‘There’s a ghost in my mouth / and it talks in my sleep. Wraps itself around my tongue / as it softly speaks’:

Morgen weer de wekelijkse column op hardhoofd.com Tot dan