Afgelopen vrijdag was dat dus ook onderwerp van de gesprek in de uitzending van DWDD. Want aan tafel zat Wouter Bos. En verderop stond de huisband. Zij trapten de muzikale avond af met ‘Dead Man Walking’. En Christon was zelfs zo aardig mijn naam nog even te droppen: ‘de schrijver Philip Huff’.

Vond je dit wat? Kijk dan op www.dagenvangras.nl onder het Applelogo voor meer liedjes die ik samen met Christon schreef en opnam, en die ook voorkomen in het boek Dagen van gras.

Maar des te meer in geluidsgolven gevangen.

Gisteren kreeg ik deze mail van F.:

P.,

Toevallig wilde ik je net gaan mailen. Over de Nederlandse liedcultuur, en Maarten van Roozendaal. Luister, maar vooral kijk naar dit fragment.

Als je die aansteker hoort knippen, moet ik al bijna huilen (mijn Pavlov-reactie). Het heeft alles.

Later meer,

x.

Luisteren. En kijken, dus.

‘Ik ben goddank dus nog een keer een jonge lente waard.’

Dan kom ik maandag terug met een langer verhaal.

Beloofd.

En misschien wel over Nederlandse rock ‘n’ roll, niet zoals de Earring gisteren bij DWDD, maar van die Belgische prins Raymond van het Groenwoud.

Fijn weekend alvast, iedereen.

Je stuurt een commando met zijn peloton naar een oorlogsgebied. Voor een aanval op een Talibaancel, die uiteindelijk negen dagen zal duren. Op de avond voor het vertrek weet hij dat er in zijn peloton mensen zijn die niet levend terug zullen komen. En de eerste dag al, loopt hij met zijn eenheid – dertig man – in een hinderlaag. Het Nederlandse peloton wordt omsingeld. Om te overleven, moet hij luchtsteun aanvragen.

Dat betekent: bommen laten gooien op een plek die praktisch zijn eigen positie is.

Dus: Rondvliegende granaatscherven, stukken metaal. Stervende mensen. Maar niet zoals in de film.

En de volgende ochtend ziet hij op het slagveld voor zich gewonde mensen liggen, die hem enkele uren eerder nog probeerden te vermoorden.

‘Iedereen zat vol adrenaline,’ zei Marco Kroon over dat moment tegen de Volkskrant. ‘Dan kun je je voorstellen dat sommige mannen heel opgefokt waren. Ik zag het aan sommige gezichten, er werden verkeerde dingen geroepen. Dat is een normale reactie, maar ik wilde voorkomen dat we in een slechte film terecht kwamen. Schieten op gewonden, trappen tegen lijken. Ik heb toen voor de zekerheid een paar kerels heel stevig toegesproken.’

Een tijd later mag Kroon naar huis. Weg van de oorlog.

Maar als hij terug is in Nederland, blijkt dat de oorlog met hem mee is gekomen. Bij ‘elke knallende uitlaat’ is hij ‘weer terug in Afghanistan.’ Hij heeft ‘veel last van herbelevingen.’ Door dominees en maatschappelijk werkers voelt hij zich niet begrepen. ‘Daar geloof ik niet in.’

Maar wij geloven wel dat door Kroon een speldje op te doen, alles is vergeten. Dat door hem te eren, alles wordt achtergelaten. En dat wij, door Kroon op DWDD te zien vertellen over de aanval, iets van oorlog hebben begrepen.

Maar zo werkt het niet. Volgens mij.

Hoe het wel werkt?

Dat heeft iets met spanning en ontspanning en cocaïnegebruik te maken.

Wat natuurlijk ook nog zou kunnen: Marco Kroon gebruikt cocaïne helemaal niet als slachtoffer. Maar gewoon, als recreant. Om zich te ontspannen. Op, bijvoorbeeld, een vrijdagavond. Zoals de rest van Den Bosch en Urk en Amsterdam en Vlagtwedde dat ook doet. En met de rest bedoel ik natuurlijk: een deel.

Hoeveel mensen kent u die cocaïne gebruiken?

Precies.

Het schijnt zelfs zo te zijn dat er cocaïnesporen zijn gevonden in de wc’s van de Tweede Kamer. Bij de vrouwen van D66. Kun je nagaan.

Derde optie: Marco Kroon gebruikt helemaal geen cocaïne. Kan ook nog, natuurlijk.

Dan moet u deze blog maar als ongeschreven beschouwen. Of de centrale gedachte betrekken op Yuri van Gelder. En de verwachtingen rondom een topsporter.

Iets met spanning en ontspanning en cocaïnegebruik.