Net zo grappig als “de” tweet, eigenlijk:

Hier het stuk:

Het ministerie van Buitenlandse Zaken kwam vorige week met een leidraad voor Nederlandse diplomaten in den vreemde. ‘Publieksdiplomatie kabinetsformatie voor buitenlandse partners’, stond er bovenaan het document. Ambtelijke taal. En daaronder, nogal veelzeggend, een enkel woord: ‘Passief’.

In het Engels – the verbal currency of the world – werden ondermeer de volgende twee vragen opgesteld en beantwoord.

„If the PVV gives the government parliamentary support, what will that mean for the treatment of Muslims in the Netherlands?” Het antwoord luidde volgens het document: „The Dutch constitution guarantees equal treatment for everyone in the Netherlands. Discrimination is prohibited by article 1.”

Steun van de PVV houdt dus geen verandering in voor de behandeling van moslims. Dat valt te bezien. In het verkiezingsprogramma van de partij, ‘de agenda van hoop en optimisme’, staat immers: „Geen moskee er meer bij.” Onder het kopje: ‘Oplossingen.’

Wie weet is dat wel een eis die Geert deze dagen stelt aan de onderhandelingstafel.

„Will the building of mosques be banned?” Het antwoord van Buitenlandse Zaken: „A ban on building mosques would be contrary to the freedom of religion and belief, which is enshrined in the Dutch Constitution.”

Duidelijk: in Nederland wordt volgens Buitenlandse Zaken geen verbod op het bouwen van moskeeën ingevoerd. Niet vanwege de regering, maar vanwege de  wet. Maar wat op papier staat, is theorie. Wat men doet, dat is de praktijk. En wie weet wat Mark, Maxime en Geert voor plannen hebben.

De vrijheid van religie is ook verankerd in de Amerikaanse grondwet. Een land waar Geert Wilders geen ingezetene van is en  hij zich niet echt hoeft te bemoeien met buurtproblematiek. Toch vliegt de PVV-leider op 11 september naar Manhattan, New York, om daar zijn mening te verkondigen over de bouw van een ‘moskee’, op Park Place, een straat nabij Ground Zero – waar de Twin Towers stonden. Wilders zal spreken op een bijeenkomst georganiseerd door Stop Islamization of America. Wilders zal zich daar uitspreken „tegen het bouwen van een moskee vlakbij de plaats waar de islam de ergste misdaad van de afgelopen jaren pleegde”.

‘De islam’, ja.

Wilders zal in het Engels spreken. Zijn woorden zullen als internationale valuta de wereld rondgaan. Anders dan het ‘leidraad: passief’-document van Buitenlandse Zaken zullen zij de kranten halen. Geerts woorden zijn straks daden, daden waar woorden die daden zijn tegenover  moeten worden gesteld.

De woorden uit het document dat werd rondgestuurd naar de ambassades van Nederland zijn daarvoor niet genoeg. Dat is niet gek, want dit stuk werd opgesteld door Buitenlandse Zaken. Dat ministerie valt onder de verantwoordelijkheid van de minister van Buitenlandse Zaken. Op dit moment is dat Maxime Verhagen. Dit is dezelfde Verhagen die op dit moment als CDA-leider gesprekken over een minderheidskabinet voert met VVD-leider Rutte, waarbij ook de PVV-leider aanwezig is voor de doorslaggevende gedoogsteun.

Passief, ja.

Maar de gesprekken zijn behoorlijk actief: ze duren nu al twee weken. Maxime Verhagen stelt zich in de kwestie-Wilders aan de ene kant passief op, en aan de andere kant actief. Zo geeft hij de PVV-leider alle ruimte in de eerste (internationale) ‘Wilders-stress-test’. En faalt hij jammerlijk.

Wilders kan nu in het buitenland dingen gaan zeggen die het imago van ons land zullen beschadigen – en niet alleen internationaal. Dat kan het doel van een minister van Buitenlandse Zaken toch niet zijn? Noch van de fractievoorzitter van het CDA? Waarom doet Maxime dit? Omdat hij zonder de PVV niet minister van Buitenlandse Zaken wordt? Maar iemand die de volgende simpele feiten over het buitenland niet snapt, hoeft volgens mij niet opnieuw het internationale gezicht van ons land te worden.

Het eiland Manhattan – een stadsdeel van New York – telt meer dan anderhalf miljoen inwoners op 59 km2 oppervlakte. Op zijn breedste punt is het eiland 3,1 kilometer breed, op zijn langst 20 kilometer. De bevolkingsdruk van Manhattan komt neer op ongeveer 30.000 mensen per km2. Van die mensen is ongeveer 30 procent  niet in de VS geboren. Manhattan is dus een immigrantenwijk. Een drukke immigrantenwijk, waar de mensen aantonen dat samenwonen kan.

De ‘moskee’ die twee blokken ten noorden van Ground Zero zal worden gebouwd (en vanaf daar niet te zien zal zijn), is geen moskee, maar een Islamitisch Cultureel Centrum, met een ‘prayer room’ (ha! dus toch een moskee!), klaslokalen, een auditorium, expositieruimtes, een restaurant, en een monument voor de slachtoffers van 9/11. Het gebouw zal openstaan voor mensen van welke afkomst dan ook.

Het Centrum, Park51 geheten, is het geesteskind van een getrouwd stel uit India (zij) en Koeweit (hij). Van immigranten, dus.  Zij heet Daisy Khan en is de voorzitter van de American Society for Muslim Advancement, die culturele en religieuze harmonie wil bevorderen door „interfaith collaboration, youth and women’s empowerment, and arts and cultural exchange”. Zijn naam is Feisal Abdul Rauf. Hij heeft aan Columbia University gestudeerd, is bijna dertig jaar lang imam geweest van een moskee in Tribeca (een buurt op Manhattan) en de auteur van What’s right with Islam is what’s right with America. Tevens is hij vicevoorzitter van het Interfaith Center of New York.

Hoogopgeleid, actief in allerlei bestuurtjes, en voorvechters van een cultureel centrum en auteur van een klassiek Amerikaans boek (nou ja, in ieder geval met een klassiek Amerikaanse titel) – hoe New Yorks, hoopvol en optimistisch (lees: geïntegreerd) wil je je allochtonen hebben?

Dat zou Maxime Geert vanmiddag kunnen vragen. Met opgetrokken wenkbrauwen achter zijn brilletje, bij de koffie-automaat. ‘Nu Mark er niet is.’ En dan kunnen zeggen: „Want interfaith collaboration, is dat niet de oplossing? Ik las in je partijprogramma dat je voor een bindend referendum bent. Volksraadplegingen, dus. Welnu, de meeste inwoners van Manhattan zijn voor de bouw van het gebouw, volgens een poll. En de gemeenteraad ook; de bouwvergunning is al afgegeven. Waar zoveel mensen samenwonen, moeten ook geloven kunnen samenwonen – en dat laat dit centrum zien. Dat de sfeer van openheid die op 9/11 werd aangevallen noch beschadigd noch gebroken is. En bovendien, Geert, is het niet aan jou om het leed van anderen te gebruiken om Nederland in diskrediet te brengen en de ideologie van je anti-Vrijheidspartij door te drukken. En als je wel gaat, toon je dat je zo’n domoor bent, die te pas en te onpas onze standpunten aan zijn laars lapt, dat wij maandag niet meer verder praten. Goed?” Dat zouden woorden zijn die daden behelzen. Passieve woorden die verwijzen naar de grondwet zijn dat niet.

Doel van de pagina is dus om te kijken wat er naar aanloop van de verkiezingen onder jongeren leeft.’ Wat er met deze informatie moet gebeuren, is niet geheel duidelijk. De Facebookpagina stelt dat iedereen is uitgenodigd om mee te doen aan de discussies rondom deze gegevens: ‘Kijk mee, praat mee en discussieer mee.’ De pagina is dus ook een poging internet te gebruiken als publieke ruimte waarin politiek besproken kan worden door jongeren.

Het kan aan mij liggen, maar ik kon op de pagina nergens een reageerknop vinden. Hoe moet ik dan mijn mening geven?

Dinsdagmiddag werd het volgende bericht geplaatst over mogelijke bezuinigingen: ‘GEEF JE MENING! – Bijna alle partijen willen de overheid afslanken en het aantal ambtenaren verminderen. Hoe dat moet gebeuren blijft nog vaak vaag.

‘De gemakkelijkste kreet is het verminderen van ministeries.

‘Welke ministeries zouden volgens jou moeten worden samengevoegd en of juist verdwijnen?’

Hierop volgde een link naar het aantal ministeries van nu.

Wat mij fascineerde aan dit bericht – en dit geldt voor bijna alle berichten – is dat dit bericht niet uit het netwerk van jongeren komt, maar gewoon uit “het” nieuws: we weten dat er bezuinigd moet worden. Wat interessant zou zijn, is vanuit jongeren te horen waarop volgens hen bezuinigd kan worden.

De hoop van het NOS Nieuws Team (moet dat overigens niet één woord zijn, nieuwsteam?) is natuurlijk dat allerlei jongeren op het prikbord de discussies reageren op het voorstel een (een aantal) ministeries te geven (mij lukt het niet, maar het zal wel kunnen, me dunkt). Maar tot nu toe blijven de meeste discussies uit, lijkt. De ‘ministeries’post is met vijf reacties – waarvan vier van leden van het NOS Nieuws Team zelf – niet echt een hot topic te noemen. Het is bovendien reeds weer begraven onder een trits nieuwe berichten.

Wouter van Erkel – lid van het Nieuws Team – deed gistermiddag wel een poging de discussie aan te zwengelen. Hij zei: ‘Ik zie ministerie van financiën en ministerie van economische zaken. Die zitten toch wel aardig in hetzelfde schuitje.’ Daar liet hij het bij. Dat is geen discussie in de publieke ruimte. Dat is kroegpraat.

Donny Anoniem, Isarah WIllems, en Rik Wezenberg, alle drie lid van het Nieuws Team, probeerden nog wat andere punten aan te snijden (Rik W.: ‘Uhm, lijkt mij dat er genoeg kostenbesparingen mogelijk zijn dan het verminderen van Kamerleden of samenvoegen van ministeries’ – maar welke kostenbesparingen dan liet hij achterwege). Zo word het prikbord van de pagina niet meer dan een schietbord van meningen zonder onderbouwingen.

Wat hierdoor eens te meer pijnlijk duidelijk wordt is dat er een groot verschil zit tussen het geven van je mening en het vormen van je mening. Balkenende en zijn ministers gingen drie jaar geleden het land in, om de meningen van de mensen te horen. Overal werden ze voor dit idee weggehoond. Maar wat Balkenende volgens mij wel begreep – en wat bij een prikbord op Facebook vaak verdwijnt – is dat het geven van je mening niet het zelfde is als het vormen van je mening. Een mening vorm je namelijk niet alleen, maar met anderen: die haal je uit weerspraak uit boeken of gesprekken. Je slijpt je eigen opvatting aan de hand van die van anderen. Dit gaat veel beter in een gesprek, dan in een klein boxje op Facebook waar je wat woorden dumpt.

En het meest pijnlijke van de Facebookpagina van het NOS Nieuws Team vind ik nog niet eens de vraag is of andere leeftijdsgroepen zich door de NOS ook zo zouden laten afschepen met betrekking to hun politieke betrokkenheid – ‘hier heb je een Facebookpaginaatje, dertig jongeren, roep maar wat, liefst in HOOFDLETTERS en dan hopen we op veel “signaleringen” en “personen die dit leuk vinden” – nee, het meest pijnlijke is volgens mij dat jongeren op deze manier wederom worden “getraind” politiek te zien als een oppervlakkige Facebookpagina, waarin niet gediscussieerd wordt, maar wat geroepen, en geen enkele link wordt geslagen naar de “echte” wereld waarin je met mensen in discussie kunt gaan, zoals gisteren op televisie in het Lagerhuis. Politiek is niet het dumpen van meningen. Het is het toepassen van hoor en wederhoor.

Dat Balkenende dat vervolgens niet deed, maar meningen inzamelde zoals een collectant kleingeld inzamelt, dat is natuurlijk weer een ander verhaal. Maar wel dezelfde fout als de NOS nu maakt met zijn Nieuws Team Pagina.

Er is op het moment weer wat te doen over de basisbeurs. Dat is het bedrag dat de overheid aan studenten betaalt, om hun studiekosten en levensonderhoud (deels) te kunnen bekostigen. Ik zeg ‘deels’, want met de basisbeurs (226 euro per maand) kan de gemiddelde kamerhuur van 356 euro nog niet worden bekostigd. Dus moet je er bij gaan werken. Of geld lenen.

Waarom is er dan wat te doen over deze beurs? Welnu, het is crisis en dus moet er bezuinigd worden. Onderwijs kan daarbij niet worden ontzien, volgens sommige van onze volksvertegenwoordigers. Tofik Dibi – voor GroenLinks lid van de Tweede Kamer – en twintiger is geen voorstander van bezuinigingen, zo liet hij aan het begin van de week in een vernieuwde ochtendkrant optekenen. Hij is wel voor een verandering van het systeem. Zijn opstelling kent twee pijlers: 1) studenten moeten nu al 400 euro per maand bij lenen om rond te kunnen komen (en afschaffen van de basisbeurs leidt tot nog meer leningen, of tot meer bijbaantjes, en dus minder tijd voor de studie). 2) In het huidige systeem betaalt ‘de slager op de hoek mee aan de studie van de advocaat’. Oftewel: subsidies in het hoger onderwijs leiden tot een overdracht van geld van minder gefortuneerden naar een groep toekomstig welgestelden.’ En dat, vindt Dibi, is onzin. In plaats daarvan zou de student – met zijn inkomen dat 12 procent hoger ligt dan het gemiddelde – de investering die de samenleving in haar heeft gedaan later mogen terugbetalen.

En wel door middel van een studieheffing, bovenop de reguliere belastingen.

De upside van deze heffing is volgens Dibi dat studenten tijdens hun studietijd een inkomen krijgen waarvan ze kunnen rondkomen – geen bijbaantjes meer, dus. Later gaan ze als afgestudeerde arbeidskracht bijdragen aan het ‘inkomen’ van de nieuwe generatie studenten. Ik vermoed dat die terugbetaling aan het inkomen is gekoppeld – net als het terugbetalen in het huidige leningenstelsel.

Of je nu meer belasting gaat betalen of een lening terugbetaalt: het lijkt mij dezelfde wijn in verschillende kruiken. Geld, gegeven aan de overheid, om de studie van de inwoners van Nederland mogelijk te maken. Toen of nu.

Dibi stelt verder dat in het huidige leenstelsel de verpleegkundige – de slager van Bos wordt verlaten – een groter deel van haar inkomen kwijt is dan de advocaat en dus proportioneel gezien meer betaalt. Dat een advocaat in Box 3 weer meer kwijt is van zijn inkomen dan de verpleegkundige in Box 2, en dus proportioneel ook meer betaalt, wordt onvermeld gelaten.

Met een studieheffing, stelt Dibi, betaalt ‘de medisch specialist meer dan de verpleegkundige.’ Maar dat is al lang het geval: de arts betaalt meer aan de wegen waar de verpleger ook op rijdt dan de verpleger zelf. En de meeste van zijn patiënten ook, trouwens. Dat is het gevolg van een progressief belastingstelsel.

Dat de sterkste schouders de meeste laten dragen, daar is niets mis mee. Sterker nog: het is een goed beginsel voor een mooie, sociale welvaartsstaat. Maar de sterkste schouders tweede en derde karrenspannen omhangen met onzinverhalen er bij, dat lijkt me geen goed uitgangspunt voor onderlinge eendracht onder een nieuwe generatie studenten – en bereidwilligheid te willen investeren in jezelf –(door middel van studie en arbeid) en in de maatschappij.

Want de investering van de student zelf; zijn bijbaantje – gemiddeld werkt een student twee tot drie dagen per week – plus de veertig uur studie per week, daar stapt Dibi wel erg makkelijk overheen: dat is alleen maar zielig. Maar zo gaat hij ook voorbij aan de werkervaring die vaak wordt vereist bij een sollicitatie, en die je door het GroenLinks-voorstel wordt ontnomen. Want waarom zou je als student gaan werken als je toch al een inkomen hebt?

Begin deze week maakten TNS Nipo en de Volkskrant de resultaten van een onderzoek naar de populairste bezuinigingsposten volgens de Nederlander bekend. De Koningin eindige bovenaan. Gezondheidszorg en onderwijs helemaal onderaan. Blijkbaar is het voor de advocaat, de medisch specialist, de verpleger en de slager niet zo’n probleem mee te betalen aan elkaars opleiding – sterker nog: zij zien daar de voordelen van in: de verpleegkundige en de arts, de advocaat en de slager: ze vullen elkaar aan. Ik zou het onderwerp van studiefinanciering dus lekker laten voor wat het is – met een schepje bovenop de basisbeurs, zodat inwoning en verzekering door een ieder die jong is zelf betaald kan worden. Iedereen die wil studeren, kan dan studeren, en iedereen die dat doet moet daarnaast door middel van een lening of een bijbaantje voor zijn eigen kostje zorgen. Nu of later terugbetalen.

Makkelijk zat, toch?

Dat ging dan over de politieke partijen. Bij het CDA in Rotterdam, bijvoorbeeld, staat in negen van de dertien kiesgemeenten een jongere op een verkiesbare plek. En de kandidaat voor D66 in Leiden (Elze ’t Hart, 23 jaar oud, studente rechten) was de afgelopen twee jaar al duoraadslid in die stad. De nummer twee van de PvdA-lijst in Gouda is Mohammed Mohandis (24 jaar oud) en voorzitter van de Jonge Socialisten.

Dat is allemaal goed nieuws.

Wat jammer is, is dat waar de politieke partijen hier en daar hun best lijken te hebben gedaan de twintigers deze verkiezing serieus te nemen, het er sterk op lijkt dat de redactie van de Volkskrant dat niet heeft gedaan. Het begint al met de kop: ‘Jongere in de raad is geen loser’. Nee, dat haal je de koekoek.

Welke aanname zit hier in godsnaam achter? Dat jongeren politici per definitie wel losers vinden? Die lezing lijkt te worden gestaafd door de eerste zin uit het tekstblok van Micha Mos, nummer 9 voor GroenLinks in stadsdeel Amsterdam Centrum: ‘Nee, vrienden vonden me geen loser omdat ik politiek geïnteresseerd was.’ Dat was dus de openingsvraag van de twee journalisten geweest.

Maar ‘jongeren’ in de grote steden vinden lokale politiek ook helemaal niet voor ‘losers’. Want het was behoorlijk vol, gisteren, in alle zalen van de Melkweg in Amsterdam, tijdens het festival van de lokale democratie. Vooral ook met twintigers. Vanavond waarschijnlijk weer, overigens.

Wat verder stoort, voordat je nog maar een letter hebt gelezen: de beelden die zijn gebruikt om de gemotiveerde jongeren neer te zetten (of wellicht zelfs weg te zetten). Het is bijna niet te geloven hoe stereotiep de kandidaatsraadsleden worden neergezet door fotograaf Martijn Hol. De VVD-er draagt een dikke oranje das en heeft de armen in de zij, zodat het grote polshorloge goed opvalt; het meisje van D66 zwaait met een lullig vlaggetje, en het PVV-meisje staat er zo ‘rijke-buitenwijkerig’ bij dat je bijna gaat twijfelen of ze ooit in de grote stad is geweest (dat zal wel moeten, want ze staat op nummer 5 in Den Haag). Goed, eerlijk is eerlijk: de GroenLinks-er ziet er uit alsof hij op een Gymnasium in Amsterdam heeft gezeten, en dat blijkt ook zo te zijn. Maar GroenLinks is ook een grote partij in Breda, Groningen, Tilburg, Utrecht en Rotterdam. Waren daar geen gemotiveerde, jonge raadskandidaten te vinden? Die niet zo grachtengordelig uit de ogen kijken?

Dat brengt ons bij de inhoud van het stuk: de aspirant-politici voor wie de journalisten hebben gekozen. En wat zij hen laten zeggen in de pakweg 250 woorden die hen tot de beschikking stonden. Wat drijft deze jongeren?

Wat opvalt: voor twee van de zes geïnterviewde aspirant-politici valt de opkomst van Fortuyn samen met het begin van hun politieke bewustzijn. En daarmee met de ontwikkeling van hun visie op de belangen van jongeren – starterwoningen, zelfontplooiing, gelijke kansen, je kent het wel. Chronologisch is dat niet gek te noemen, maar ook politiek-cultureel niet. De politiek van nu is veel meer een politiek van iconen dan de politiek van tien jaar terug.

Wat verder opvalt: de CDA-er praat over de wereld om hem heen als een reden de politiek te gaan, net als de PvdA-er. De Groen-Linkser praat vooral over zichzelf. Net als de D66-er. Navelstaarderige intellectuelen. De PVV-er raakt maar niet uitgepraat over haar fascinatie met Geert W.: ‘Ik ben het altijd met Geert Wilders eens.’ Weer zo’n politiek icoon dus.

De VVD-er en de D-66er praten het meest uitgebalanceerd over hun beweegredenen. Dat is niet zo gek: zij hebben ook de meeste politieke ervaring.

Al met al word je door het stuk niet veel wijzer van de beweegredenen van de twintiger, behalve dan dat ze allemaal het gevoel uitstralen ‘iets’ te willen veranderen. De wereld te willen verbeteren. Dat geldt voor elke politicus.

Interessanter was wellicht geweest te vragen wat voor een uitdagingen deze twintigers zagen, om dit te bewerkstelligen.

Wat, om in de woorden van Jack de Vries te spreken, de oplossingen waren. Niet de problemen en de personele motivatie.

Kortom, wat voor hen politiek was. En is, natuurlijk.

Het kabinet is volgens Wouter Bos gevallen omdat de PvdA  vond dat de partij niet langer geloofwaardig zou zijn als de Nederlandse aanwezigheid in Uruzgan verlengd zou worden. De PvdA wilde hoe dan ook achter het kabinetsbesluit uit 2007 blijven staan, waarin werd besloten ‘om de Nederlandse bijdrage aan de militaire missie in Uruzgan in december 2010 hoe dan ook te beëindigen.’

‘Voor dit standpunt bestaat in de samenleving en in het parlement brede steun,’ aldus Bos.

Uit onderzoek van NS Nipo bleek dat op vrijdag 45 procent van de Nederlandse bevolking de kwestie ‘in principe een crisis waard’ vond. Een kleine 35 procent vond van niet.

Dat betekent dus dat het deel van de bevolking dat voor een crisis is, minder dan de helft is. Toch was dit voor Bos genoeg. Want ook de oppositiepartijen in het parlement waren tegen.

Maar die zijn vaak tegen de voornemens van Bos en het kabinet. Waarom die geluiden nu wel en eerder niet gebruiken?

Als Bos zichzelf als een volksvertegenwoordiger ziet, en minder dan de helft van de bevolking Uruzgan een crisis waard vindt, dan is de Uruzgankwestie dus geen crisis waard, me dunkt. De voorkeur gaat in de Nederlandse politiek ten slotte uit naar of een meerderheidsbeslissing – dat betekent: meer dan de helft is voor een crisis – of het poldermodel. Dat betekent: tot 1 maart onderhandelen over een mogelijke bijdrage aan de toekomst van Afghanistan.

Maar zo ziet Bos de zaken niet. Hij wil – volstrekt willekeurig, want andere “heilige huisjes” zijn wel te koop – vasthouden aan een besluit van drie jaar geleden. Wellicht omdat dit standpunt een verkiezingsbelofte was. En een verkiezingsbelofte breken is slecht voor de geloofwaardigheid van een politieke partij. Zeker in tijden van verkiezingen.

Uiteindelijk ging het ook in deze crisis dus weer om geloofwaardigheid. Zoals het in de politiek bijna altijd om geloofwaardigheid gaat. En met de gemeenteraadsverkiezingen voor de deur, heeft de PvdA een besmet blazoen op te poetsen, wat betreft die geloofwaardigheid.

Maar die geloofwaardigheid is volgens mij altijd een wassen neus. En dat komt door de aard van onze verkiezingen.

Want stelt u zich de komende verkiezingen eens voor, vlak voor de zomer. De PvdA toert door het land en belooft iedereen die op hen stemt, dat de voordeur van de koningin rood zal worden geverfd.

Gelijktijdig rijdt ook Mark Rutte van de VVD door het land. Hij belooft zijn kiezers dat de voordeur van Beatrix blauw zal worden gemaakt.

En als de verkiezingen zijn geweest en de stemmen zijn geteld blijkt dat een kwart van de bevolking een rode voordeur wil en kwart een blauwe. Er is dus geen absolute meerderheid voor een primaire kleur. De andere helft van de stemmen wordt verdeeld onder de oppositiepartijen, met andere kleuren of geboden (een groene deur, een glazen deur met huisnummer 66 er op, een deur met een bordje ‘verboden toegang voor vreemden’ en een doodskopje er onder).

En wat gebeurt er dan?

Bos en Rutte gaan als volksvertegenwoordigers met het grootste mandaat overleggen en komen er samen met Beatrix uit. De nationale voordeur wordt paars geverfd.

En voor het idee – en de meerderheid in het kabinet – komt er een huisnummer op. Paars 66.

Sounds familiar?

Alle oplossingen die het daarop aangestelde kabinet vervolgens aandraagt, zijn verder paars van kleur. Hoewel er niemand was, die specifiek op een paarse kleur had gestemd. Sterker nog: als de blauwe stemmers hadden geweten dat de deur paars zou worden, hadden ze op dat bordje met verboden toegang gestemd.

Liever een blauwe deur met een lelijk bordje dan een lelijke kleur, denken die

Zo lang partijen zich voor de verkiezingen niet uitspreken over een voorkeurscoalitie, blijft politieke geloofwaardigheid een illusie. Of een troef, waarmee op de verkiezingen wordt ingezet. En zodra de pot is gewonnen, is die troef gespeeld en voorbij.

In het kaarten hoef je met een troefkaart immers ook geen kleur te bekennen.

Het zou zo fijn zijn als je kon stemmen op een coalitie waarvan de kleur duidelijk was. Dan is geloofwaardigheid ook niet langer een probleem.

Nou ja, het is zaterdagmorgen en buiten schijnt de zon. De radioweerman vertelde me net dat het vanmiddag gaat sneeuwen. De lucht is hier strakblauw. Maar ik vertrouw hem wel. Ik ga dus nog snel even een blokje om. Vanmiddag zit ik weer binnen.

Dit stuk stond eerder op Hard Hoofd

Mooie das had hij daar toch weer aan.

De Vries zat bij P&W niet alleen aan tafel als commentator op de zaak Wilders – waarvan de vrijheid van meningsuiting de inzet is – maar ook als iemand die in deze vrijheid wordt bedreigd. Door een (klein) deel van de aanhang van Wilders.

Want wat was er gebeurd?

De Vries houdt op zijn website een dagboek bij. Vorige week was ik daar voor het eerst, om zijn post over ‘Bekend Nederland is bang voor Wilders-aanhangers’ te lezen. De link was mij doorgestuurd door een bekende van mij – ook een Nederlander, overigens. De Vries betoogde in dat stuk dat hij ten tijde van de Haïti-inzamelactie van diverse Bekende Nederlanders te horen had gekregen dat zijn opmerkingen over Wilders eerder die week aan de tafel van Pauw en Witteman – ‘Wilders is een gevaarlijk man, een demagoog met de potentie van een volksmenner’ – bij hen wel goed waren gevallen (de opmerkingen stonden eerder ook op De Vries z’n site). Eén van hen was zelfs dolblij dat er door iemand die ‘blank en bekend’ was eindelijk eens ‘klip en klaar’ werd gezegd wat Wilders is. ‘Een gevaarlijke man’, en een ‘volksmenner in de dop’, dus.

Maar de bijval van een deel van Bekend Nederland was niet de enige bijval die De Vries had gekregen. Zoals hij gisteren bij Pauw en Witteman herhaalde, ‘werd hij na zijn uitspraken bedolven onder dreigende mails, hatemails waarin je de meest verschrikkelijke ziektes worden toegewenst en je familieleden erbij.’

En daar is geen woord van gelogen of overdreven. Kijk zelf maar.

We zijn nu dus in de vreemde situatie beland dat een (klein) deel van achterban van een politicus die meent voor het vrije woord te vechten, zelf geen waarde toekent aan dit recht.

En in een situatie waarin het er sterk op lijkt dat een groot deel van deze aanhang nu juist op deze politicus wil gaan stemmen omdat hij voor het vrije woord strijdt. Waarschijnlijk is dit grote deel van de aanhang dus tegen de acties van het kleine deel.

Net zoals Geert Wilders zelf ook voor de vrijheid van meningsuiting is, en binnen die vrijheid waarschijnlijk tegen de mening van De Vries.

Ik kan me ook goed voorstellen dat Wilders tegen de bedreigingen aan het adres van Peter R. de Vries is, hoewel ik me besef dat een klein deel van hem het ook wel had verwacht, en het misschien zelfs een beetje terecht vindt: Wilders wordt zelf immers al jarenlang bedreigd, en nog wel een wat heviger dan De Vries.

Blijft staan: dit denk ik. Maar hoe zou Wilders nu echt denken over de vrijheid van meningsuiting van De Vries? Wat heeft hij over de vrijheid van meningsuiting van de ander te zeggen?

‘Het is een bevoordeelde rechtbank, die geen kennis van zaken heeft – ik zeg het gewoon recht zo als ik het denk, voor deze camera – en die mijn geen eerlijk proces gunt.’

Dat waren de woorden van Wilders, gisteren, voor de camera’s van zo’n beetje alle media die maar een flintertje bandbreedte tot hun beschikking hebben.

Hij ziet dus niet de rechtbank, maar zichzelf als het juiste instituut om te bepalen wat er wel en niet gezegd mag worden, wat ‘eerlijk’ is en wat niet.

Hij schijnt het nooit zo gezegd te hebben, maar aan de Fransman Voltaire wordt vaak de volgende uitspraak toegeschreven: ‘Ik ben het niet eens met wat je zegt, maar ik zal tot mijn laatste snik je recht het te zeggen verdedigen.’

Wilders liet het gisteren na om iets dergelijks te zeggen over zijn tegenstanders – bijvoorbeeld De Vries – die voor de camera’s willen zeggen wat zij vinden en denken.

Hij had het enkel en alleen weer over zichzelf, en zijn rechten, zoals hij het altijd over zichzelf en ‘onze’ rechten spreekt, en nooit over onze plichten naar de ander toe, of de rechten van een ander.

Toen gingen de camera’s naar beneden en trok Wilders zich terug, om zich voor te bereiden op het volgende mediamoment. Zijn moment.

De hele affaire van De Vries en Wilders begon in feite met een stukje op De Vries’ website, getiteld ‘Bij politicus Geert W. kun je niet onderduiken… voor hem moet je onderduiken!’

Je zou je kunnen afvragen: kun je bij Geert Wilders onderdak vinden als je een afwijkende mening hebt? Neemt hij het dan voor je op of niet?

Vooralsnog lijkt het er op dat Geert niet open doet, als er op zijn deur wordt geklopt.

Door naar de volgende herberg dus maar.

Of, waarschijnlijker: het volgende mediamoment van Wilders.

http://www.peterrdevries.nl/peter-r.-de-vries/peters-dagboek/de-aanhangers-van-geert-w.-zijn-boos…