Zeventig jaar oud was hij en hij overleed aan hartfalen.

Ik zat toen in Berlijn en was net weer in een periode dat ik dagelijks naar zijn shows luisterde, op de iPod in de U-Bahn, schaterlachend met gemutste Duitsers om mij heen die mij glazig aankeken in de winterkou.

Zeventig jaar oud en nog steeds kon Carlijn vol verwondering kijken naar de wereld om hem heen, zich drukmaken om die wereld, de domme dingen, de stupid bullshit waar ik me ook aan overgaf, en dat alles uit – en dit geloof ik echt – liefde voor die wereld.

In zijn show It’s bullshit and it’s bad for ya – zijn laatste – zegt Carlin: ‘I like people.’ En de mensen beginnen te lachen. Dus speelde George de kaart die werd verwacht: ‘It’s just that, I have a low tolerance level for stupid bullshit.’ De stelregel waar al zijn shows op waren gebaseerd: het blootleggen van onzin die onze levens terroriseert en ons er zo mee confronteren dat lachen minder pijnlijk is dan knikken. Maar net zo instemmend.

Die show, It’s bullshit and it’s bad for ya, begint Carlin overigens sterker dan alle andere shows, zelfs de show die met ‘Modern Man’ begint, Life is worth losing.

De ‘Airline Safety Procedure’:

En:

En It’s bullshit… begint zo:

http://www.youtube.com/watch?v=8ZMStgw0fyQ

En gaat inderdaad ook over de dood. Beste grap? ’Who are you people and where is my horse?’